1876. Het jaar dat mijn leven, voordat het ook maar begonnen was, veranderde van potentieel zorgeloos, naar afhankelijk en verslavingsgevoelig. Het jaar 1876 is het jaar waarin Alexander Graham Bell de telefoon uitvond. Een waardeloos en weinig toevoegend apparaat, zo werd er door velen geoordeeld, maar achterafgezien was deze ontdekking “All that. And than some”… Misschien zelfs wel het beste wat de mensheid is overkomen sinds “gesneden brood”, maar door velen in ieder geval net zo belangrijk bevonden als brood.

Maar laat ik voor mezelf spreken: mijn telefoon is mijn levenslijn en staat in de basis van mijn behoeftepyramide. Soms zelfs onder voeding. Wanneer ik er op weg naar mijn werk achter kom dat ik mijn vergeten bammetjes ben, dan rijd ik door. Kom ik er halverwege of verder achter dat het mijn telefoon is die ik op het aanrecht heb laten liggen, dan maak ik een U-Turn op het eerste de beste toegestane punt, doorsta de file voor de tweede en derde keer en waan me gered van een mogelijke ramp: een dag zonder telefoon.

In een ver, ver verleden ging ik weleens zonder telefoon en zonder afkickverschijnselen naar buiten. In uiterste noodgevallen diepte ik een kwartje (ja, die tijd ken ik) uit mijn broekzak en wist ik zonder enige moeite minstens 16 telefoonnummers op te dreunen. Dat kan ik nu niet meer. Niet alleen omdat het kwartje plaats maakte voor telefoonkaarten en de telefooncel uiteindelijk uit het straatbeeld verdween. Ik kan het niet meer, omdat het niet hoeft. Verjaardagen, afspraken en adressen onthouden? Hoeft niet. Zweetpareltjes op mijn voorhoofd, omdat ik mijn fototoestel uit mijn tas moet vissen om een foto te maken van een uniek schouwspel? Niet nodig. Iets missen uit het leven van mensen die me dierbaar zijn? Of van mensen die ik hooguit eens per twee jaar in levende lijve zie? Laat me niet lachen. Want inderdaad: mijn telefoon is All that. Het is mijn door de tijdsgeest benoemde levenslijn.
 
Het is het And than some gedeelte wat me nekt. Want ik wil best toegeven dat het merendeel van de applicaties die ik op mijn telefoon meezeul, niet noodzakelijk zijn om de aangekondigde barre winter te overleven. Tweetdeck stilt mijn honger niet, Wordfeud houdt me niet warm en droog en Angry Birds dragen niet bij tot het verbeteren van de mensheid in de breedste zin van het woord. Maar het is allemaal wel verslavend! Iets wat meneer Bell zich waarschijnlijk niet heeft gerealiseerd. Maar wel iets waar we als maatschappij niet aan ontkomen.

De telefoon en haar mogelijkheden maken onderdeel uit van een manier van leven. Maar ook een andere manier van communiceren. Dus wilt u:
a. Wordfeuden met Famke/ Inge/ Guany _ klik op de naam van de dame(s) met wie u het aan durft…
b. Uw (bestaande of mogelijke) communicatiemiddelen onder de loep nemen of aanvullen? _ klik hier
c. Weten wat u kunt doen wanneer u na een dag zonder telefoon trillende handen krijgt? (Oh, the horror)_ Klik hier.
d. Tips om de teleurstelling tegen te gaan als u na een dag zonder telefoon geen een gemist telefoontje heeft? _ Klik hier.